انکار (خودداری از پذیرش یا باور)

بسیاری از ما با این مرحله آشنایی داریم که می‌خواهیم انکار کنیم عزیزمان یک معتاد است. بسیار سخت است بپذیریم که مصرف مواد آنها دیگر یک انتخاب نیست.هر وقت بتوانیم وجود اعتیاد به مواد مخدر در عزیزمان و انکار در خودمان را بپذیریم، بعد از آن می‌توانیم به مرحله دوم برویم.

 آسیب (احساس درد یا زخم)

درد و رنج شرایطی که خود را در آن می‌یابیم، حس می‌کنیم، آسیب از این که معتادان، زندگی ما و خودشان را نابود می‌کنند، آسیب از کلمات به نظر تنفر آمیز که از دهانشان جاری می.شود و کارهای آزار دهنده‌ای که نسبت به ما انجام می‌دهند.

 خشم (احساس رنجاندن یا صدمه)

خشم واکنش معتبر و قابل توجیهی است که ما در مقابل اعتیاد احساس می‌کنیم.

در زمان خشم ما می‌بایست از اطلاعاتی درباره‌ بیماری اعتیاد استفاده کنیم تا ما را به مرحله چهارم برساند.

 پذیرش (باور، قبول واقعیت)

برای این که بتوانیم بپذیریم که اعتیاد یک بیماری است، ابتدا می‌بایست تمایل داشته باشیم که در مورد این حقیقت روشن بین باشیم. بله، معتاد در ابتدا حق انتخاب داشت، اما وقتی که بیماری غلبه کرد دیگر انتخابی وجود ندارد. وقتی که بپذیریم اعتیاد واقعا یک بیماری است، می‌توانیم به مرحله نهایی برویم.

بخشش (رهایی از خشم، رنج و آسیب؛ دست برداشتن از میل به تنبیه)

گفتن آسان و عمل کردن سخت است‌. برای این که بتوانیم ببخشیم، ابتدا می‌بایست تمایل داشته باشیم تمام احساسات منفی را که مانع عشق ورزیدن، حمایت و درک معتاد می‌شود کنار بگذاریم. می‌بایست همه با هم کار کنیم، در امروز بمانیم، تا بهبودی میسر شود.